IMG_1561_filmgrain.jpgThomas is nooit een grote eter geweest, het begon al toen hij een baby was. Hij wilde nooit zijn flesje melk leegdrinken. Ik heb vanaf zijn geboorte altijd flesvoeding willen geven, eigenlijk omdat me dat wel wat gemakkelijker leek als ik weer ging werken. Pas een tijdje later mede door het contact met andere kersverse ouders, ben ik meer over borstvoeding na gaan denken. Thomas was inmiddels al zozeer aan zijn flesje gehecht, en wij als ouders ook, dat ik kon leven met onze keuze en afgezien van wat aanmoediging bij het leegdrinken ervan, ging het hele drinkritueel over het algemeen voorspoedig.

Uit het oogpunt van puur natuur is borstvoeding, natuurlijk wel de meest voor de hand liggende keuze. Het is compleet, altijd bij de hand, lekker op temperatuur, altijd de juiste hoeveelheid en last but not least, het is een prachtige manier om elkaar te leren kennen. Ook allergische reacties schijnen te kunnen verminderen door borstvoeding en dat was achteraf gezien wellicht goed voor Thomas geweest, die het soms net zo benauwd kan hebben als zijn vader als hij verkouden is. Maar gelukkig is Thomas afgezien van de vele bulten, builen en blauwe plekken door het vallen en opstaan en vooral door het vele gespring, een gezonde, vrolijke jongen. Toch is borstvoeding een van die kleine  wondertjes van de natuur, het moment dat je pasgeboren baby’tje zijn eerste schreeuwtje geeft reageert de borst onmiddellijk en is klaar voor gebruik, het mensje kan nu gevoed worden, echt heel bijzonder eigenlijk.

Maar afgezien van de vele voordelen van borstvoeding, heeft flesvoeding ook zeker z'n charme, moet ik zeggen. In ons geval, hebben we Thomas om toerbeurten zijn flesje gegeven. Zo kreeg ik als werkende moeder genoeg rust en vaders op zijn beurt de kans om het mannetje heerlijk te vertroetelen met een lekker flesje warme melk. Als ik er nu aan terugdenk dan was zo'n voedingsmoment altijd een heel bijzonder moment, dat komt niet meer terug. Als je baby’tje lekker slaperig in je armen ligt na de laatste slokjes dan voel je de moederliefde groeien en is de band met elkaar het mooiste wat er bestaat.

Helaas wilde Thomas niet altijd de voorgeschreven hoeveelheid melk opdrinken. Heel wat keren heb ik langen uren gemaakt omdat meneer zijn flesje niet wilde leegdrinken en ik dat natuurlijk wel wilde. Mijn gevoel sprak me vaak tegen. Wat was wijsheid, moest ik stoppen met de voeding en het er maar bij laten, maar zou het dan wel genoeg zijn voor hem? Of moest ik net zo lang doorgaan totdat hij het met frisse tegenzin ophad en het dus een hele strijd tussen ons werd? Zo klein ze zijn, kunnen babies al heel goed aangeven wat ze wel en wat ze niet willen en dus was het in het begin een worstelpartij als ik Thomas toch zijn flesje wilde laten opdrinken. Dit heb ik een aantal keren stug volgehouden, maar ook het mannetje hield op zijn beurt stug vol. Wat moet je doen met zo'n heel klein tegenstribbelend mensje, wellicht toch maar wat meer toegeven met dat laatste restje melk?. Ik kwam er toen achter dat ik dit veel eerder had moeten doen. Het voeden werd opeens een ontspannende aangelegenheid en op dat moment konden moeder en zoon samen ook veel meer genieten van het zo bijzondere voedingsritueel.

Later kwamen natuurlijk de potjes en het fruit en ook die momenten verliepen niet altijd even soepel. Nou kon ik me dat heel goed voorstellen want hetgeen ik in een potje aan hem voorschotelde zou ik niemand graag te eten geven. Wat een smakeloze hap was dat, geen wonder dat het kind zijn hapje met wortel-erwtenmix weer even snel uitspuugde als dat ik het bij hem naar binnen had gewerkt, een beetje smaak mag hem niet verweten worden.

Ondanks wat voedingsstrubbelingen groeide Thomas heel voorspoedig en zelfs nu, nu hij een kleuter is lijkt het soms alsof hij van de lucht alleen al groeit, want een grote eter is het nog steeds niet. Dat verhaal gaat overigens niet op voor snoep.

Van kleins af aan was Thomas een groot liefhebber van alles wat niet onder de noemer gezond genoemd mag worden. Als ik bijvoorbeeld nog eens terugkijk naar de eerste foto's van onze wintersportvakantie, zie ik een subtiel bewijs daarvan. Thomas was toen ongeveer twee jaar en een prima foto object natuurlijk met zijn brede glimlach, in  zijn stoere skipak en met zijn stoere skibril. Hij is soms bijna niet te herkennen door de dikke wollen sjaal en capuchon, maar wat wel beter te zien is op de foto's, is het kaakje welke hij stevig vastklemt in zijn knuistje. Ook op de overige foto's zijn er subtiele bewijzen van zijn niet zo geheime voorliefde te zien. Als je iets beter kijkt zie je dat de koekkruimels overal aanwezig zijn, op zijn skipak, muts, sjaal en vooral op zijn brede grijns welke bedekt is met een flinke laag kruimels. Als ik nu op die vakantie terugkijk, is het mij nog steeds onduidelijk of Thomas nu meer genoot van de sneeuw of van de droge kaakjes waarmee we hem destijds verwend hebben.

Hoewel wij als ouders toch ook wel voorstanders zijn van het goede leven.., 'proberen' wij dit altijd met mate te doen, dit geldt ook voor de snoepmomenten van onze zoon.  We hebben het hem nooit verboden, want zo nu en dan een snoepje moet kunnen denk ik, tenminste als ze ervan houden. Maar op verjaardagen bijvoorbeeld is het 'overdadig' snoepen niet te voorkomen. Ik probeer het enthousiasme hiervoor iets te temperen door Thomas altijd eerst wat boterhammetjes en wat fruit te laten opeten, met een flinke beker melk erbij. Zo voorbereid kon hij wel naar een verjaardag was mijn overtuiging, want een verjaardag zonder lekkers en zeker als je het hebt over een kinderverjaardag is geen echte verjaardag tenslotte.

Helaas plukte ik weinig vruchten van mijn 'eet gezond op voorhand' methode, want op elk kinderpartijtje stond onze vriend met volle maag en met uitgestrekte lege handen vooraan als de snoep uitgedeeld werd. Daar kwam nog eens bij dat hij vond dat hij na elk "gezond" hapje wel iets lekkers had verdiend, hij had immers toch moeite gedaan om zo gezond (lees normaal) te eten... Dat schoot dus niet op. Ik moest iets anders verzinnen en besloot voor de 'overdosis snoep' methode. Vastberaden ging ik die ochtend samen met Thomas naar de supermarkt, op zoek naar grote zakken snoep, nou die zijn er in alle maten en vormen. Thomas had de tijd van zijn leven, 'die wil ik mama en die en die...'  'Ja ja, stop nou maar,' zei ik, 'want je moet nu wel al die zakken snoep achter elkaar opeten.' Ooit heeft namelijk die methode bij mij wel gewerkt. Mijn broer had vroeger een vriend die bij een banketbakker werkte en die in de decembermaand hele dozen vol met appelbeignets meenam. Ik heb er toen als kind zoveel van gegeten dat ik tot op de dag van vandaag geen appelbeignet meer kan zien.

Maargoed niet iedereen reageert hetzelfde helaas, want ook deze methode ging voor onze kleine vriend niet op. Hij snoepte zich werkelijk een ongeluk en zei toen op gegeven moment vrolijk tegen mij dat hij nu even stopte met snoepen en straks wel weer verder zou gaan. En dat deed hij ook zonder problemen. Wat kun je doen, je kunt moeilijk het snoep naar binnen proppen. Ook at hij naast de het hele snoepfestijn gewoon zijn eten op, want dat was de voorwaarde(misschien zit daar het knelpunt wel...). Toen hij uiteindelijk na een paar dagen alles op had, vroeg hij doodleuk wanneer we weer naar de supermarkt zouden gaan voor een nieuwe voorraad. Dat wilde ik onze tandarts en Thomas niet aandoen, dus zou ik toch iets anders moeten verzinnen, hij werd zelfs niet misselijk.

Soms zijn er van die  verjaardagspartijtjes bij waar het lekkers zo voor de kinderen voor het grijpen ligt. Het ziet er natuurlijk ook heel feestelijk uit, van die prachtig gevulde schalen met het meest bontgekleurde en verleidelijke lekkers erin. Dit waarschijnlijk niet direct met de gedachte dat er kleutertjes zijn zoals Thomas, die deze uitdaging 'volmondig' aangaat. Hele handen verdwijnen er dan in de schalen en aangezien je al dit lekkers natuurlijk niet direct kunt opeten, zijn de broekzakken een goed alternatief. Het zou namelijk zomaar kunnen, dat het snoep ineens op is en dat moet je toch altijd zien te voorkomen door minstens een hele voorraad vast in eigen bezit hebben. Eigenlijk moeten wij er bij verjaardagen altijd alert op zijn, maar letten wij even niet op dan zijn er altijd wel oplettende types die ons lacherig een seintje geven als Thomas zich zo ongegeneerd gedraagt. De laatste keer kon hij bijna niet normaal meer lopen, zo vol zaten zijn zakken en overal puilde het snoep eruit.  Ik kan het hem ook niet kwalijk nemen, het is zoiets als "Thomas op het snoep binden", hij kan niet anders, of wel......

Gelukkig lijkt het de laatste tijd iets beter te gaan, als hij geconcentreerd bezig is met spelen bijvoorbeeld, dan eet hij het zelfuitgekozen snoepje soms niet eens 'direct' op. Soms ook doet hij zelf echt moeite om te minderen met snoepen, dan zegt hij dat hij een paar snoepjes bewaart voor 'later'. Veel later is dat trouwens niet want ook deze snoepjes zijn maar een kort leven beschoren. Maargoed hij probeert het tenminste en daar komt bij dat hij het zelf allemaal bedenkt, dus wellicht met een beetje goede moed en wat aanmoediging...?

Voorlopig in ieder geval maar goed zijn tanden poetsen en onder het motto 'alles met mate', moet het allemaal toch goedkomen. Zijn ouders zijn in deze niet echt een goed voorbeeld voor hem vrees ik, alhoewel ik het graag een hartige trek noem. Helaas kunnen we nog niet de strijd winnen van de felgekleurde mierzoete snoepjes vol met kleur- en zoetstoffen(en die je al op afstanden ruikt), die voor hele volksstammen kinderen het Walhalla van snoep betekenen. Maar er is altijd tijd om dat in goede banen te leiden is mijn overtuiging.