IMG_6482_filmgrain.jpgThomas is gek op dieren, pluche dieren weliswaar. Zijn kamer staat er vol van. Het zijn de meest uiteenlopende exemplaren en het liefst zou hij ze allemaal(zo rond de 30stuks, variërend van groot naar klein) elke avond mee naar bed nemen. Aangezien hij soms wat last heeft van benauwdheid mag hij er elke avond ongeveer 3 uitzoeken. Soms gaat dat goed, soms is het een drama aangezien hij ze dan allemaal bij hem in bed wil hebben. En ondanks ons 'strenge' toezicht dat er bij het slapen gaan, echt maar een paar exemplaren in zijn bed liggen, vinden wij hem de volgende ochtend vredig slapend, volledig bedolven onder al zijn dieren terug.

Op dit moment is zijn zeehond Salty (inmiddels omgedoopt tot Snuffie, het zijn niet echt constante namen nog) helemaal favoriet. Deze heeft hij op Texel gekocht van zijn spaarcentjes en enigszins aangemoedigd door ons. Wij hadden namelijk het (naar wij dachten) leuke idee dat Thomas zelf €10 uit zijn spaarpot mocht uitgeven in de vakantie. Hij had de pluche zeehonden al op de boot gesignaleerd, maar toen hadden wij geen geld bij ons. Helaas, zo bleek achteraf. Elke keer als we gingen winkelen en hij kwam langs een snoepkraam, en dat zijn er verrassend veel eigenlijk, wilde hij snoep kopen. Dat is een keer leuk, maar je kunt best veel snoep kopen voor €10,-. Elke keer vroeg hij enthousiast hoeveel het snoep kostte en hoeveel hij dan nog zou overhouden zodat hij ook nog een zeehond kon kopen. Op gegeven moment werden we het zo zat dat we hem naar de eerste de beste souvenirkraam hebben meegenomen en de grootste zeehond voor hem uitkozen. Hoewel hij de zeehond geweldig vond, vroeg hij angstvallig of hij dan nog wel geld zou overhouden om iets anders (lees snoep) te kopen. Dit zullen we dus niet zo snel meer doen denk ik, maar de zeehond is nog steeds een groot succes. Hij neemt het dier overal mee naar toe(naar school, familie, vriendjes) en thuis wijkt de zeehond niet van zijn zijde.

Je zou er bijna jaloers van worden zo close zijn Thomas en zijn Snuffie, Hij kust hem heel de dag door(als hij de kans krijgt), ze kijken samen tv, Snuffie moet in de buurt van de eettafel liggen als Thomas eet, hij gaat mee op reis, hij slaapt met zijn Snuffie, kortom zijn liefde voor Snuffie kent geen grenzen. Het is soms een drama als Snuffie in de was moet. Want als Thomas het beest, ondanks mijn waarschuwingen, toch mee naar buiten neemt en daarna totaal verfromfraaid en vies weer naar binnen neemt, ben ik meedogenloos, het beest gaat in de was. Dat is een drama, Thomas kan dan heel moeilijk slapen die nacht en komt regelmatig zijn bed uit om hem nog even te aaien, kussen of te checken of deze al droog is.

Als hij samen met zijn zeehond is (en eigenlijk is dat aldoor) heeft hij totaal geen oog voor ons als ouders. Oké, hij vindt het leuk om te stoeien, dat kan niet zo goed met een pluche zeehond, maar wil ik even lekker knuffelen met hem dan heeft hij geen tijd want zijn Snuffie wacht op hem. Mmmmm.

Toch komt het ook vaak genoeg voor dat Thomas zijn geliefde dieren van de trap laat stuiteren. Als ik het dan op een 'pedagogische" manier aan wil pakken, inplaats van een boze opmerking hierover, en zeg dat zijn dierenvriendjes dat nou niet zo leuk vinden, zegt Thomas doodleuk: 'Geeft niet hoor, ze zijn toch maar nep.....'

Nu zou je denken dat hij dan ook wel erg gek zou zijn op echte dieren. Gek genoeg(vond ik) was dat in het begin totaal niet het geval. Hij was helemaal niet geïnteresseerd in diertjes en van onze poes Spike moest hij ook al niet veel hebben. Nu is dat niet zo heel gek, want dat is een verhaal apart. Het dier komt uit het asiel en is redelijk snel op zijn staart getrapt. En aangezien onze Thomas soms nog wat onhandig is, kreeg Spike het zowel letterlijk als figuurlijk zwaar te verduren in het begin. We moesten en moeten nog steeds goed opletten of de kat er dan niet ineens genoeg van heeft en uithaalt naar hem. Het begint natuurlijk met een waarschuwing van Spike, maar het geblaas schrikt Thomas niet zo af. Zodoende heeft hij weleens een uithaal gekregen en soms staat Spike op een hoekje te wachten op Thomas en kijkt daarbij erg dreigend. Thomas durft er dan niet langs en de kat heeft zijn zin. Ik denk dat dit soms ook een spelletje is want ik vermoed dat Spike best gek is op Thomas. Als Thomas naar buiten gaat of binnen aan het spelen is(niet te wild natuurlijk), is Spike altijd in zijn buurt, dat is mooi om te zien. Als Thomas aan het voetballen is op het veld, dan ligt Spike op zijn rug bij een boom in het gras te rollebollen en ook al moet de kat de soms al te enthousiaste vriendjes die hem willen aaien ontwijken, hij blijft in de buurt van Thomas. Ook als Thomas aan het fietsen is, rent Spike met wat omwegen met hem mee. Nu in ieder geval nog wel omdat Thomas alleen nog maar in de buurt mag fietsen.

De laatste tijd lijkt het of Thomas wat meer om Spike gaat geven en houdt hij ook wat meer rekening met hem. Gek genoeg dacht ik altijd dat dierenliefde in je zat en niet behoefde te worden aangeleerd. Zelf ben ik altijd gek op dieren, klein en groot, geweest en was ik er altijd mee in de weer. Dit soms tot grote wanhoop van mijn moeder, als ik weer eens wat kikkertjes uit de sloot had gevist en stiekem mee naar mijn kamer had genomen. Vreemd genoeg, waren ze vrijwel altijd verdwenen de volgende ochtend, hoe goed ik de doos ook dicht had gedaan. Pas enige tijd later verdacht ik mijn moeder van deze acties.

Nu ik zelf moeder ben, had ik wel meer dierenliefde verwacht bij Thomas. Het tegendeel was in het begin waar, hij trapte vrolijk op slakkenhuizen en wormen en voor de kat had hij totaal geen aandacht, behalve dan om hem te plagen. Vaak heb ik hem verteld hoe mooi de natuur in elkaar stak en hoe bijzonder dieren in alle soorten en maten waren(nouja de muggen daargelaten). Ik vroeg me af of je dierenliefde kon aanleren of dat het gewoon in je moest zitten. Gelukkig zie ik nu bij Thomas een ommekeer. Hij lijkt ineens helemaal gefocussed op kleine diertjes in de tuin en kan er eindeloos mee bezig zijn. De slakken worden gevangen, constant eruit gehaald op zijn arm gezet of liefkozend op een vers geplukt blaadje gezet en weer voorzichtig teruggeplaatst in een houten kistje. Wel met een deksel, anders lopen ze weg natuurlijk. Nu doe ik hetzelfde als wat mijn moeder deed vroeger en laat s'avonds de gevangen dieren weer van hun vrijheid genieten(zo ver mogelijk van mijn eigen tuin vandaan weliswaar als het om slakken gaat).

Laatst hebben we een bezoekje gebracht aan de Ark van Noach, een prachtig "nagebouwd" houten schip vol met grote en kleine dieren van kunststof of opgezet. Thomas vond het geweldig en vroeg zich af of er ook vissen meegingen...Nou nee, zeiden wij, die zwemmen natuurlijk gewoon mee. Het viel me op dat hij heel lang bij de krokodillen bleef staan kijken. Veel later terug in de auto vroeg Thomas ineens waarom er ook krokodillen mee gingen want die konden immers ook zelf zwemmen... Eh ja, zei ik, maar dat zijn zoetwater krokodillen, de zoutwater krokodillen zwemmen ook gewoon mee. Oef, het blijft op je hoede zijn met die kleutertjes.

Toch heb ik gemerkt dat ik met de dierenliefde nog niet te hard van stapel moet lopen. Onlangs had Thomas weer wat verse slakken gevangen en was er ijverig mee in de weer. Hij had ons zojuist nog een "schattig" babyslakje laten zien, toen hij met een boos gebrul hard aan het stampen was op iets. Bij nader inzien bleek dit dus een slak (geweest) te zijn. Ik was erg boos en een beetje teleurgesteld omdat de pas verworven dierenliefde in een klap weer verdwenen leek te zijn. 'Waarom deed je dat nou,' vroeg ik boos. 'Nou mama, de slak wilde gewoon niet uit zijn huisje komen en dat vond ik niet leuk.....'

 

Voorlopig toch nog maar even terug naar de pluche dieren, denk ik....