IMG_7081_filmgrain.jpgTijdens je leven zijn er tal van momenten waarop je beoordeeld wordt. Het begint al bij de geboorte, waar je kersverse baby allerlei testjes moet ondergaan, om te checken of het wel om een normale gezonde baby gaat. Prima natuurlijk, want zo kan er al in een pril stadium het één en ander gesignaleerd worden en indien nodig snel op gereageerd worden. Al met al wel een spannend moment voor de kersverse ouders. Het warme wezentje ligt nog maar net op je buik of het wordt al weer meegenomen voor een check-up. Is de baby wel goed van kleur, is het lichaampje compleet, kan het wel goed plassen, schreeuwt het babietje wel goed en reageert het 'goed' op prikjes. Gelukkig weet het babietje in kwestie er zich achteraf weinig van te herinneren en wordt jij als ouder hopelijk gerustgesteld door de medici.

Later op het consultatiebureau ondergaat je kind ook tal van testjes: ogen; oren; rug; armpjes; beentjes; groeit het wel voldoende, alles moet goed zijn. Ook allemaal te begrijpen, maar weer is daar een spannend moment voor de ouders. Het is altijd weer een opgelucht gevoel, als je kind er weer zonder 'kleerscheuren' vanaf komt. Gelukkig even adempauze voordat de volgende controle in zicht komt.

Dat het kind zelf er ook niet altijd veel zin in heeft, bleek tijdens een ogentest van Thomas op het CSB. Vol enthousiasme zette hij keurig de bril met 1 ooggat op en tuurde naar de poster met figuurtjes. Ook antwoordde hij keurig op de vragen en zei heel resoluut welke figuurtjes er aangewezen werden. Even een spannend moment, toen Thomas het niet eens was met de omschrijving van de arts. 'Nee!' zei Thomas tegen de arts, 'dat is geen vogel, dat is een eend...' oef gelukkig, dat ging goed. Maar te vroeg gejuicht zo bleek, want toen we bij de twee onderste zinnen kwamen, stopte hij ermee. Hoe de arts ook wees en vroeg, Thomas wist ineens niets meer. Tja, dat werd een vervolgafspraak natuurlijk en een eventueel bezoekje aan de oogarts. Mmmmm, dat was jammer, vonden wij als ouders en we dachten al met vrees en beven aan onze onstuimige zoon met een bril. Zou dat allemaal wel goed gaan?

Tijdens onze vervolgafspraak op het CSB had ik een dropje beloofd aan Thomas, als hij heel erg goed zijn best zou doen. Oké knikte hij enthousiast. En wat bleek, onze kleine vriend had totaal geen moeite om de figuurtjes, groot en klein, te herkennen. 'Waarom zei je dat nou de vorige keer niet tegen de dokter?' vroeg ik hem verbaasd. 'Och mam, reageerde hij laconiek, daar had ik geen zin in, krijg ik nu mijn dropje?'

Dat Thomas zo zijn eigen ideeën had over bepaalde zaken, ondervond ook het dagverblijf. Herhaaldelijk werden wij tijdens het afhalen van Thomas bij het kinderdagverblijf, even apart genomen. Thomas bleek een slechte slaper en hield de andere kindjes wakker en peutertjes hoorden tenslotte nog een middagdutje te doen. Ze hadden al van alles geprobeerd.

Zo bleef er een keer een leidster bij zijn bedje zitten, net zolang tot hij sliep(en dat duurde vrij lang verzuchtte ze). Toen dachten ze dat een extra plafonnetje boven zijn bedje wel zou helpen. Dat was echt niet erg voor hem, verzekerden de leidsters ons, hoewel het ons erg benauwd leek, zo'n groot stuk karton vlak boven je hoofd. Echter ook dat mocht niet baten, want de 'b(r)abbelende' mond van Thomas had weinig last van laaghangende plafonnetjes.

Een andere keer maakte hij het echt te bont op het peuterslaapzaaltje en hield hij alle peuters van hun slaap, het was er een vrolijke boel. Thomas moest maar bij de babietjes gaan slapen, werd uiteindelijk beslist. Echter ook dat was geen enkel probleem voor hem, want daar was hij tenminste de baas in huis en werd hij lekker verwend. Wat konden wij eraan doen en moesten wij ons als ouders daar zorgen om maken? Welnee, ondervonden wij later, Thomas sliep overdags gewoon niet, dat deed hij al niet toen hij een baby was. En s'nachts sliep hij als een baby, dus wat was eigenlijk het probleem?

Ook tijdens de zwemlessen bleek onze Thomas geen doorsnee mannetje te zijn en daar werkten wij als ouders (in)direct aan mee. We hebben Thomas al op zijn vierde jaar op zwemles gedaan, ondanks voorzichtige opmerkingen om ons heen, dat dit te vroeg was en de ontwikkeling van arm- en beenspieren nog niet optimaal waren bij een vierjarige. Maargoed, het idee was dat Thomas zich dan in ieder geval al wat zekerder voelde in het water, er waren toch heel wat slootjes in de buurt. Dus was ons motto, baat het niet, dan schaadt het zeker niet. Thomas is bijna een jaar op les nu, en sinds kort boekt hij pas vooruitgang. En niet een klein stapje, nee ineens gaat het met 'zwemslagen' vooruit. Een lange tijd was hij doodsbenauwd om kopje onder te gaan en ook erg bang om zonder bandjes te zwemmen. 'Even afwachten, hoe of het met hem gaat' opperde de badmeester aarzelend.

Tijdens de kijkles, zwommen al de kindertjes in zijn groep op gegeven moment zonder kurkjes, maar Thomas niet, hij hield ze lekker om. Wat vond ik dat jammer als ouder, zou hij toch nog veel te jong zijn en zou het wel iets worden met zwemmen? Maar Thomas zou Thomas niet zijn, als hij geen verrassing voor ouders en zwemleraren in petto had. Een paar lessen verder zwom hij ineens zonder kurkjes en ook onderwater zwemmen was ineens geen enkel probleem voor hem. Hij had zelfs onderwater gekeken, vertelde hij trots tegen zijn even trotse moeder. 'Wat zag je dan?' vroeg ik hem. Nou, de benen van zijn zwemjuf, vertelde hij resoluut. Ook daaruit bleek maar weer dat Thomas alles op zijn eigen tijd doet, de ouders hebben daarbij weinig in te brengen. Het blijft altijd even afwachten, maar uiteindelijk komt alles op zijn (zwem)pootjes terecht.

Ook onlangs, bij het oefenen voor het pietenoptreden van Thomas en vier klasgenootjes, hielden de moeders voornamelijk, hun hart vast. De moeders hadden leuke gebaren bedacht voor het vrolijke pietennummer, maar al waar de kleine pietjes in geïnteresseerd waren was een korte act van 'vrije beweging' zoals een handstand en één enkel zinnetje, namelijk SCHREEUW het van de daken. Handstands en koprollen werden tot in den treuren geoefend en ook de stemverheffing van het enkele zinnetje leidde tot schorre stemmetjes en veel lol bij onze pietjes. Echter de gebaren en danspasjes zelf kwamen er tijdens het oefenen wat bekaaid vanaf. Echter eenmaal op het podium, bleek de geduldige inspanning van de moeders toch niet tevergeefs te zijn geweest en gaven de pieterbaasjes een heuse show weg. Kinderen, ze blijven je verbazen en verrassen....

Ook nu op school ontkomt Thomas niet aan testjes, in groep1 kreeg hij al een soort van CITO toets, op een speelse manier weliswaar, maar desalniettemin een test. Hij deed het heel goed. Dat had de juf enigszins verbaasd, want Thomas was erg snel afgeleid en reageerde op alles om hem heen. Wij als ouders zijn bekend met deze verschijnselen, maar weten ook dat Thomas weinig ontgaat (mits in zijn belang natuurlijk).

Ook nu in groep 2 heeft hij onlangs zijn rapport gekregen, het was eigenlijk al een gewoon rapport en niet echt een leuk kleuterrapport, zoals in groep 1. Als je zo de beoordeling op papier zag staan, dan kwam dat voor ons als ouders, vrij hard over. Thomas kwam er bekaaid vanaf, niet echt een rapport om trots aan je opa en oma te laten zien om daarna een paar euro's voor de spaarpot te vergaren. Inmiddels zijn wij door ervaring rijk geworden en proberen ons er niet al teveel door te laten beïnvloeden. Onze kleine vriend zit immers vol verrassingen. Hij is vrij stil in de klas werd er gezegd. Voor ons als ouders het idee dat hij zich nog niet zo thuis voelt in de klas, want Thomas is allerminst een stil jongetje.

Er werd blijkbaar gedacht aan logopedie, hetgeen ons verbaasde daar hij op jonge leeftijd al erg goed met woorden, zinnen en zinsverbanden was. En ook met de uitspraak ervan, wist hij zich goed raad. En inderdaad bij nader inzien en na getest te zijn, bleek Thomas toch niet in aanmerking te komen voor logopedie. Ergens vonden wij dat wel jammer, daar Thomas altijd zo'n harde stem opzet als hij praat. Het lijkt of hij steeds bezig is je te overtuigen van zijn mening. Dat zou me trouwens niets verbazen, want overtuigen kan hij als de beste, maar wellicht dat zijn harde stem, groot en klein, het hazenpad doet kiezen....

Thomas is geen ster met werkjes en tekenen en indirect heeft dat dan weer te maken met de kleine motoriek. Tja, daar is weinig tegenin te brengen, Thomas is liever bezig met het bouwen van lego dan met het maken van tekeningen. Ook het sociale aspect laat nog wat te wensen over, zo werd er in het rapport vermeld. Daar konden we ons wel iets bij voorstellen. Hij wil graag de baas spelen en commandeert er vrolijk op los, hetgeen niet iedereen kan waarderen.  Hier moet hij nog een weg in vinden, maar hij is kien genoeg om uiteindelijk in te zien dat dit soort praktijken je niet erg geliefd maken bij de vriendjes en vriendinnetjes.

Al met al, kun je je als ouder zorgen genoeg maken, het begint bij de babyfase en gaat wellicht nooit meer over. We houden ons maar vast aan het spreekwoordelijke gezegde 'alles komt op zijn pootjes terecht, ook Thomas'. Praat je kleintje laat, wees niet bezorgd, tegen de tijd dat hij vier is, praat hij echt wel. Is hij laat zindelijk, ook die tijd komt voor iedereen, je kind moet er zelf klaar voor zijn. Is je kind soms baldadig of driftig, ook dat zal overgaan, omdat hij er zelf weinig mee opschiet uiteindelijk. Het vereist soms wel wat vertrouwen en geloof in je kind om alle oordelen, ongetwijfeld te goeder trouw gegeven, te weerstaan. Echter je kind heeft er weinig baat bij, als je er zelf in gaat geloven. Waar je kind behoefte aan heeft is dat jij in hem gelooft, dat is waar het om gaat, om zelfvertrouwen. Van mij mag Thomas nog heerlijk een kleuter zijn, straks moet hij al snel genoeg in het gareel gaan lopen en die tijd gaat niet zo snel voorbij.

Nu nog als ouder het geduld en begrip om je kleuter hierin te begeleiden, echter uiteindelijk worden we allemaal volwassen en vinden we allemaal onze weg in het leven.

En wie weet, waar het pad van onze ondernemende Thomas ooit nog toe zal leiden...