IMG_1678_filmgrain.jpgKleutertijd, een nieuwe fase breekt aan voor zowel Thomas als zijn ouders.

We hebben inmiddels al een basisschool moeten uitzoeken voor onze Thomas en hoewel je er op dat moment nog lang niet aan toe bent, blijkt de tijd erg snel te gaan en voordat je het weet is het zover.

Ons kleutertje gaat naar school.., trots met zijn nieuwe schooltas van Thomas de stoomlocomotief en een broodtrommeltje met een broodje pitjeskaas dat hij zo lekker vindt. Thomas had veel tijd nodig om te wennen op school, hij was erg stil in het begin en zong niet mee met de liedjes. Telkens als ik zijn juf zag vroeg ik voorzichtig of Thomas zich goed had gedragen waarop de juf standaard antwoordde dat hij zo'n rustig jongetje was en erg verlegen....Nou die verlegenheid is na 2 maanden aardig verdwenen en rustig is hij allerminst.. Thomas heeft nooit stil kunnen zitten behalve misschien achter de computer of achter de tv maar dat zijn ook echt de uitzonderingen. Waar je ook kwam, op het dagverblijf, op een feestje, op school, als alle kindjes braaf aan tafel of op hun stoeltjes zaten was er altijd één hoofdje die boven alle anderen uitstak en dat was niet omdat Thomas zo'n enorm lange kleuter was... Thomas doet het liefst alles staand/zittend/zwaaiend met zijn armen en daarbij nog voluit kletsend en grapjes makend. De juf had nu ook wat meer aanmerkingen op zijn gedrag: Thomas kon soms wel wat ongehoorzaam zijn en soms ook erg boos..! Ook raffelde hij zijn werkjes af en was hij niet geïnteresseerd in tekenen of knutselen. Hij gaf het knutselwerkje binnen een recordtijd weer terug aan de juf met de mededeling dat het af was.. (doet me denken aan mijn eigen kleutertijd).

Gelukkig is er in dat eerste jaar veel veranderd, Thomas is nu veel serieuzer geworden en met werkjes doet hij echt zijn best, ook al zal het wellicht nooit zijn hobby worden heb ik het vermoeden. Hij is al veel meer gericht op andere kindjes en gedraagt zich een stuk socialer, ook doet hij zowaar mee met de liedjes. Hier heb ik hem een handje bij moeten helpen door hem in het begin een snoepje te beloven, en zo vertelde de juf zong Thomas uiteindelijk zo hard mee dat hij boven iedereen uitkwam(hetgeen niet altijd de kwaliteit ten goede kwam). Helaas is zijn boosheid nog niet over hoewel het al veel minder voorkomt. Een reden zou kunnen zijn dat een kleuter zich nog niet zo goed kan uiten werd er voorzichtig opgemerkt, echter Thomas heeft zich al op jonge leeftijd heel goed kunnen verwoorden en reageert ook heel adrem op commentaar. Zodra hij zijn eerste woordjes kon zeggen en "mama" achter zich had gelaten repeteerde zijn vader dagelijks "hectometerpaaltje" met hem hetgeen altijd een hit bleek te zijn op verjaardagen en partijen...

Wellicht moet een aanleiding van zijn boosheid toch gezocht worden bij de soms onhandige opvoedpogingen van zijn ouders die het niet altijd met elkaar eens waren en in het begin niet in de gaten hadden dat er een aandachtig kleutertje meeluisterde. Luisteren blijft moeilijk voor onze kleine vriend echter meeluisteren is een heel ander verhaal. Het maakt niet uit waar Thomas op dat moment mee bezig is of dat er meerdere kindjes zijn of dat er een radio aanstaat(en op welk volume). Thomas hoort ieder woord wat er tegen iemand anders dan Thomas wordt gezegd. Hij heeft hier ook een tactiek voor ontwikkeld zodat het niet teveel opvalt als hij dit doet. Hij doet gewoon zijn ding zonder op te kijken en reageert dan s'avonds in zijn bedje of de dag later en maakt een opmerking waarvan je totaal niet begrijpt waar die vandaag komt...(inmiddels zijn ook wij wat wijzer). Een wijze les dus, praat nooit over kleuters als ze erbij zijn want ze horen alles, onthouden alles en gebruiken het waar mogelijk tegen je.

Ook hadden wij als ouders het idee dat onze Thomas wel een sportief mannetje moest zijn, altijd actief en volop energiek dus met die verwachtingen moest iets gebeuren. Als ambitieuze kersverse ouder koester je hoge verwachtingen van de prestaties van je kleuter en praat je daar voluit over tegen iedereen die het maar horen wil. Een paar maanden nadat hij 4 was geworden vonden wij het tijd om Thomas klaar te stomen voor de voetbalwereld. Echter onze kleuter had zijn eigen ambities. Hoewel hij nu trouw elke woensdag naar voetballen gaat vindt hij het leuker om in de bosjes achter het voetbalveld te struinen en naar dennenappeltjes te zoeken of hard voorbij de bal te hollen omdat hij eigenlijk geen idee heeft wat hij ermee aan moet. Wij als "voetbalanalfabeten" staan dan aan de kantlijn en moedigen hem een beetje te enthousiast aan waarna we wat beschaamd onze mond houden en hopen dat de aanwezige ouders het niet hebben gemerkt...

Maar ondertussen doet Thomas het heerlijk rustig aan en trekt zich nergens wat van aan, ambities of niet?.... de tijd zal het leren..