ileanpiano.jpgMuziek geeft het leven extra glans. Het maakt je blij en gelukkig; droevig en melancholiek; het is opwindend of juist nostalgisch. Muziek doet wat met je. Het is een deel van je leven, het hoort er gewoon bij. Zonder muziek zou mijn leven in ieder geval een stuk saaier zijn.

Tijdens mijn zwangerschap was het gevoel nog intenser en zat ik bewogen in mijn stoel als ik 'Zij' van Marco Borsato of 'You'll be in my heart' van Phil Collins hoorde. Ik kon er niets aan doen, de tranen stroomden automatisch over mijn wangen.

Toen mijn zoon geboren was, vond ik het belangrijk om dat te delen met hem. Met Thomas in mijn armen walste ik door de kamer op muziek van Tschaikowski, Phil Collins, Marco Borsato of gewoon op een ander heerlijk nummer. Thomas scheen het altijd heerlijk te vinden en genoot er met volle teugen van. Later toen hij stevig met zijn kleine beentjes op de grond kon staan, danste we nog steeds de kamer rond en hadden we erg veel lol samen. Nog een beetje later toen Thomas een kleutertje was, danste we nog steeds, maar nu wat ruiger. Zijn grootste pret was heel hard ronddraaien samen en dan heel hard op de grond vallen, dat was voor hem het ultieme dansgenot. 

Thomas is 's morgens al vroeg uit de veren. Of het nu weekend is of een gewone werkdag, dat maakt hem allemaal niets uit. Zijn automatische wekkertje staat ongeveer op 6.30uur afgesteld, het slapen is dan gedaan en de tijd is gekomen om te spelen. Standaard sluipt hij dan voorzichtig naar boven om zijn slapende ouders te verkondigen dat hij wakker is. Op zich al heel bijzonder dat sluipen, want doorgaans bonkt hij de trap op en af, zodat het lijkt alsof er een paar volwassen mannen de trap af komen denderen. Ergens moet daar dus toch een gevoel zijn, dat het eigenlijk nog te vroeg is om de rust van zijn ouders zo wreed te verstoren. Het zou allemaal zo erg niet zijn, als hij heel lief en braaf bij ons zou gaan liggen, maar dat doet hij niet. Dan is er niets aan natuurlijk, er moet wel gefeest worden in bed. Het liefst een leuk kietelgevecht of het bed als springkussen gebruiken met als enige verschil met een gewoon springkussen, dat er ook nog een stel ouders in liggen te slapen.

Vooral in het weekend, is dat nog wel eens een ontnuchterende manier van wakker worden(op zijn minst gezegd). Daar moest wat aan gedaan worden. Inmiddels hebben we hem zover dat hij als hij wakker wordt, eerst zelf een cd’tje opzet en deze helemaal moet afluisteren voordat hij naar onze slaapkamer mag komen. Ook in het weekend is het na dat ene cd’tje nog wel erg vroeg, maar met elke minuut speling zijn we al blij, zeker als het die avond ervoor erg laat is geworden. Nu heeft hij tal van leuke kindercd'tjes, zoals liedjes van Jip en Janneke, liedjes van Bassie en Adriaan, liedjes van kindermusicals en Disney luistercd's. Per ongeluk zit er in zijn verzameling ook een 'Mad Cow' cd. Vraag me niet wat het is, een soort van keiharde underworld house met onherkenbare klanken, maar wel met een paar koeien op het hoesje. Drie keer raden wat hij zondagmorgen om 6.30uur aanzet...in ieder geval niet de liedjes van Jip en Janneke. Zijn favoriet is de gekke koeien cd. Gelukkig staat de volumeknop van zijn cd-speler nog aan onze kant, want de muziek staat nooit hard. Dat hoeven we hem ook niet te vertellen gelukkig, want hij vindt het geluid prima zoals het is. Daar zal wellicht later nog wel eens verandering in komen, maar vooralsnog worden we nog niet uit ons bed gedreund.

Dat cd'tje heeft een hele historie en het is ook echt de cd van Thomas. Deze heeft hij namelijk eerlijk gevonden tijdens het 'geocachen'. Via een vriend zijn we op het spoor van het fenomeen geocachen gekomen. Overal in Nederland, maar ook in het buitenland, liggen 'schatkistjes' verborgen op geheime plaatsen. Via de officiële Geocache site, kun je met behulp van je GPS systeem de begincoördinaten opvragen van een zoektocht die uiteindelijk leidt naar het geheime schatkistje. Deze 'caches' kun je vinden in dorpen en steden, in parken, landerijen echt overal om je heen zijn er wel schatkistjes verborgen. Met je GPS systeem kun je steeds weer nieuwe coördinaten berekenen en zo uiteindelijk het doel bereiken. Soms niet geheel zonder risico wanneer je fanatiek door de bosjes struint op zoek naar het kistje, terwijl voorbijgangers je argwanend gadeslaan. In dit kistje zit een logboek, waarin je je gegevens kunt achterlaten, dit doe je later ook weer op de website. Ook liggen er allerlei kleine spulletjes in het kistje. Het is de bedoeling dat je een voorwerp uit het kistje pakt en er weer iets voor in de plaats legt. Op zich een heel avontuur en best spannend allemaal. Het is weer eens wat anders dan een gewoon wandelingetje op de heide en een stuk spannender voor je kind.    

Niet altijd verloopt het geocachen soepeltjes hebben we ondervonden, want soms zitten er zulke leuke spulletjes in het kistje, dat Thomas niet kan kiezen. Waarom niet gewoon er twee dingen uithalen, merkte hij enthousiast op, toen wij na een wat vermoeiende zoektocht uiteindelijk het kistje hadden gevonden. Er zaten namelijk twee dingen in van zijn gading, een autootje en een zakje met stickers. Van een nabije bewoner, die de hele situatie had gadegeslagen kreeg hij er ook nog eens een gratis tandenborstel bij om de feestvreugde te verhogen, maar dat mocht de pret niet drukken. We waren nog geen 5 meter verwijderd van de cache en de lachende tandarts was nog aan het zwaaien naar ons, of Thomas kreeg spijt van zijn keuze en wilde terug om zijn stickers te ruilen. Nee, zeiden wij resoluut, je hebt je keuze nu gemaakt, we gaan niet terug! De hele terugweg (toch gauw een half uur lopen) was hij aan het schreeuwen en tieren. De ontspannen sfeer waarmee we begonnen was totaal verdwenen. Ook de vrienden waarmee we aan het geocachen waren liepen of eigenlijk meer renden een stuk verder richting auto met een krijsende baby. Helaas was het speentje in het hele proces kwijtgeraakt en het geduld van het baby’tje was op en niet alleen het geduld van het baby’tje.... De hele tocht was eigenlijk een drama als je er goed over nadenkt, maar gelukkig is dat een uitzondering. Over het algemeen is geocachen een leuke bezigheid en hou je er bijzondere zaken aan over, zoals dus de mad cow cd waarmee Thomas nog steeds erg in zijn nopjes is.


Muziek schijnt wel meer los te maken heb ik gemerkt. Onlangs tijdens het avondeten was er zo'n moment. Tijdens de lunch bleef het liedje van Guus Meeuwis 'tranen gelachen' maar in mijn hoofd zitten en zong ik tijdens het eten het refrein dat ik had kunnen onthouden: 'ik heb tranen gelachen, onnozel gedaan en tenslotte tevreden..het licht uit gedaan' een heerlijk nummer. Thomas vond het ook wel wat en zat hard mee te galmen met een wat andere tekst weliswaar omdat hij niet alles ervan begreep. Maar wat het bijzondere was, was dat tijdens het avondeten Thomas ineens dat ene zinnetje ging zingen op exact hetzelfde moment dat ik dat zinnetje in mijn gedachten had. Echt precies op hetzelfde moment, heel bijzonder vond ik dat.

Hij leeft ook helemaal mee met de liedjes die je zingt, in het Nederlands of in het engels, het maakt hem allemaal niets uit. Hij verzint gewoon zijn eigen engels en zingt uit volle borst onverstaanbare teksten mee. Soms hoort hij iets op de radio en roept mij dan opgewonden. 'Mam, kom snel!' Als ik dan een beetje geschrokken naar beneden kom rennen en vraag wat er aan de hand is, dan blijkt de reden van zijn grote opwinding een liedje op de radio te zijn dat we onlangs nog hadden gehoord. 'Ik vond het liedje toch zo leuk vond en straks is het afgelopen?'

Het lijkt nu Thomas ouder is, of hij muziek meer gaat waarderen, hij kan een heel concert van Marco Borsato op de bank uitkijken zonder er al teveel bij te springen en te rauzen. Nu zit hij graag voor de televisie, maar hij is wel kieskeurig naar welke programma's hij kijkt. Tijdens de kerstvakanties waren er een aantal leuke kindermusicals op de televisie en ook daar kreeg hij geen genoeg van. Hard zingend en dansend liep hij door het huis en hoewel de musicalsterren ook meisjes waren, ondervond hij er geen 'hinder' van. Thomas vindt namelijk liedjes gezongen door meisjes 'niks aan' en wil hier ook niet naar luisteren, maar dat gevoel is blijkbaar aan verandering onderhevig.

We wachten maar af, waar zijn liefde voor muziek nog eens toe zal leiden.